Fotografie zonder camera: het werk van Wim Bosch begint niet bij het maken van beelden, maar bij beelden die al bestaan.
Vanuit een zelf opgebouwd archief van onder meer kranten- en architectuurbeelden selecteert en herschikt hij fragmenten. Wat overblijft zijn details — een hand, een gebaar, een uitsnede — die zich losmaken van hun oorspronkelijke context en een eigen visuele lading krijgen.
In deze werkwijze botst de behoefte aan structuur en controle met een werkelijkheid die zich daar niet volledig naar laat vormen. De modernistische belofte van een maakbare wereld vertoont barsten — en juist daar ontstaat Bosch’ beeldtaal. Architectuur fungeert
daarbij als referentie: raster, plattegrond en constructie als pogingen om de wereld te ordenen.
Tegelijkertijd verschuiven betekenissen. Wat zichtbaar wordt, gaat gepaard met wat verdwijnt. Oorspronkelijke verhalen lossen op, terwijl nieuwe verbanden zich aandienen. Document en manipulatie raken met elkaar verweven.
Sinds de serie Plaquettes (2022) krijgt dit onderzoek een fysieke vorm. Fotografische fragmenten worden opgenomen in materialen als beton, hout en hars. Het vluchtige beeld wordt geconfronteerd met gewicht, hardheid en duur. Beelden lijken vastgezet, maar blijven verwijzen naar iets veranderlijks.

In HAR/DWARE ontvouwt zich een beeldwereld die tegelijk wordt opgebouwd en ondergraven — waarin fragmenten van de werkelijkheid verschuiven tussen herkenning en vervreemding. Een wereld die de kwetsbaarheid van onze geconstrueerde werkelijkheid blootlegt en uitnodigt tot opnieuw kijken — en blijven kijken.

Deze tentoonstelling wordt mede gemaakt door het Mondriaanfonds de Gemeente Assen.
———

Photography without a camera: Wim Bosch’s work does not begin with making images, but with images that already exist.
Working from a self-assembled archive of newspaper and architectural imagery, he selects and rearranges fragments. What remains are details — a hand, a gesture, a cut- out — that detach from their original context and acquire an autonomous visual charge.
Within this process, a desire for structure and control collides with a reality that resists being fully shaped. The modernist promise of a constructed world begins to crack — and it is within this tension that Bosch’s visual language emerges. Architecture functions as a point of reference: grid, plan, and construction as ways of organising the world.
At the same time, meanings begin to shift. What becomes visible is inseparable from what disappears. Original narratives dissolve, while new associations emerge. Document and manipulation intertwine.
Since the series Plaquettes (2022), this investigation has taken on a physical form. Photographic fragments are embedded in materials such as concrete, wood, and resin. The fleeting nature of the image is confronted with weight, hardness, and duration. Images appear fixed, yet continue to point towards something unstable and in flux.

In HAR/DWARE, a visual world unfolds that is both constructed and undermined — where fragments of reality move between recognition and estrangement. A world that exposes the fragility of our constructed reality and invites us to look again — and keep looking.